HBOT po chirurgii rekonstrukcyjnej skóry: gdy gojenie płata lub przeszczepu jest zagrożone

Kwalifikacja zaczyna się od odpowiedzi, czy tkanka jest rzeczywiście zagrożona. Inaczej wygląda prawidłowo gojąca się rana pooperacyjna, a inaczej płat z sinieniem, ochłodzeniem, narastającym obrzękiem lub słabym wypełnieniem kapilarnym.

Jeżeli problemem jest krwiak, ucisk, skręt szypuły, martwica wymagająca oczyszczenia albo zakażenie, decyzje chirurgiczne są pierwsze. HBOT pozostaje dodatkiem; jest dodatkiem po ocenie potrzeby rewizji i leczenia przyczyny.

Najlepszy punkt odniesienia to zdjęcia z datą i opis badania miejscowego: kolor, temperatura, wypełnienie kapilarne, obrzęk, zasinienie, wysięk, zapach, ból, krwiak, napięcie szwów i objawy zakażenia.

Jeżeli dostępne są pomiary perfuzji lub TcpO2, czyli pomiar tlenu w skórze, pomagają udokumentować problem, ale nie są warunkiem rozmowy. Ważniejsze jest, żeby chirurg jasno określił, jaki sygnał poprawy lub pogorszenia będzie decydował o kontynuacji.

HBOT jest najbardziej logiczna wtedy, gdy tkanka jest niedotleniona, ale jeszcze możliwa do uratowania. Wtedy tlen pod ciśnieniem wspiera warunki gojenia, podczas gdy chirurg kontroluje mechaniczne i zakaźne przyczyny zagrożenia.

W przeglądzie Francis i Baynosa 2017 opisują typowy zakres dla zagrożonych płatów i przeszczepów: 2.0-2.5 ATA, czyli ciśnienie w komorze względem normalnego ciśnienia atmosferycznego przez 90-120 minut. W sytuacji ratunkowej leczenie często zaczyna się od dwóch sesji dziennie, a po stabilizacji przechodzi na jedną sesję dziennie.

Perrins 1967 to klasyczne badanie nad przeżyciem przeszczepów skóry. Jego znaczenie polega na tym, że wspiera biologiczną zasadę stosowania HBOT przy zagrożonej tkance. Nie oznacza jednak, że każda współczesna rana pooperacyjna wymaga komory.

Współczesne płaty, techniki mikrochirurgiczne, opatrunki, antybiotyki i leczenie ran różnią się od realiów badania z 1967 roku. Dlatego decyzję trzeba oprzeć na aktualnej ocenie chirurga, a nie na samym fakcie, że była operacja skóry.

• Opis operacji: data, typ płata lub przeszczepu, lokalizacja, powód rekonstrukcji i zalecenia chirurga.
• Zdjęcia z datą oraz opis koloru, temperatury, wypełnienia kapilarnego, obrzęku, wysięku i bólu.
• Informacje o cukrzycy, chorobach naczyń, paleniu, lekach przeciwkrzepliwych, sterydach, immunosupresji i wcześniejszym napromienianiu.
• Pytanie do chirurga: co jest głównym zagrożeniem przeżycia tkanki i kiedy trzeba zmienić plan.

Perrins D.J.D. 1967

Perrins D.J.D. 1967: klasyczne badanie kliniczne w The Lancet.

Badanie dotyczyło wpływ tlenu hiperbarycznego na przeżycie przeszczepów skóry.

dane wspierają biologiczną zasadę stosowania HBOT przy zagrożonej tkance, ale nie zastępują oceny chirurgicznej.

współczesne płaty, techniki mikrochirurgiczne i leczenie ran różnią się od realiów badania z 1967 roku.

Francis A. i Baynosa R.C. 2017

Francis A. i Baynosa R.C. 2017: przegląd kliniczny dotyczący HBOT przy zagrożonych płatach i przeszczepach.

Autorzy opisują 2.0-2.5 ATA, czyli ciśnienie w komorze względem normalnego ciśnienia atmosferycznego przez 90-120 minut, często dwa razy dziennie na początku leczenia ratunkowego.

HBOT dotyczy tkanek zagrożonych niedokrwieniem, zastoju żylnego, niedotlenieniem lub uszkodzeniem po radioterapii, nie prawidłowo gojących się ran.

baza dowodowa obejmuje dużo danych eksperymentalnych i klinicznych serii przypadków; decyzję prowadzi chirurg.

Najpierw zapytaj, czy problemem jest rzeczywiste zagrożenie przeżycia tkanek, czy normalne gojenie po operacji. HBOT ma sens tylko w pierwszym scenariuszu i tylko jako część planu prowadzonego przez chirurga.

1. Przygotuj opis operacji i zdjęcia.
2. Zapisz, co dokładnie niepokoi chirurga: kolor, perfuzja, zakażenie, obrzęk, krwiak lub martwica.
3. Zgłoś palenie, cukrzycę, leki przeciwkrzepliwe, sterydy i wcześniejszą radioterapię.
4. Ustal dzień i kryteria kontroli efektu.